Krótka notka o siemieniu lnianym

1. Zalecana dzienna dawka siemienia lnianego to 1-2 łyżki stołowe. Jest to związane z zawartością składników antyodżywczych takich jak glikozydy czy inhibitory trypsyny. Glikozydy cyjanogenne, w wyniku hydrolizy enzymatycznej lub kwasowej (to znaczy chociażby w żołądku) rozpadają się do glukozy, acetonu i toksycznego cyjanowodoru. Z kolei inhibitory trypsyny to takie związki, które pośrednio wpływają na obniżenie wchłaniania aminokwasów w układzie pokarmowym.
Siemię lniane jest kolejnym przykładem, na to, że wszystko i nic jest trucizną.
To dawka decyduje o użyteczności lub szkodliwości dla naszego organizmu. Z dwóch łyżek siemienia lnianego powstanie w naszym przewodzie pokarmowym około 10 mg cyjanowodoru, natomiast dawka toksyczna dla dorosłego człowieka to 50-60 mg. Dodatkowo obróbka termiczna np.: gotowanie siemienia lnianego na kisiel unieczynnia związki antyodżywcze [1]. 


2. W nasionach lnu wykryto
trzy główne grupy związków fenolowych takich jak: kwasy fenolowe (np.: ferulowy, chlorogenowy, galusowy czy 4-hydroksybenzoesowy), flawonidy i lignany. Wykazują wysoką aktywność przeciwutleniającą. Przypisuje im się profilkatycznie działanie przeciwwirusowe, przeciwzapalne, przeciwnowotworowe, hipolipemiczne, hipoglikemiczne. Dodatkowo dieta bogata w lignany może wpływać na zmniejszenie ryzyka osteoporozy, mięśniaków, raka piersi czy prostaty [1].


3. Stosunek kwasów omega 3 do 6 wynosi 1:0,3. W 100 g znajdziesz około 35-40% lipidów. Głównym przedstawicielem kwasów omega-3 występującym w siemieniu lnianym jest kwas alfa- linolenowy (ALA), który jest prekursorem
takich kwasów tłuszczowych w naszym organizmie jak niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe EPA i DHA (ich głównym źródłem w diecie wszystkożercy są tłuste ryby) [2].


4. Spożycie 40 g siemienia lnianego przez 12 tygodni z wcześniejszym miesięcznym okresem wykluczenia tego produktu spożywczego, spowodowała u otyłych pacjentów z zaburzeniami gospodarki węglowodanowej obniżenie wskaźnika insulinooporności HOMA-IR oraz parametrów stresu oksydacyjnego [3].


5. Siemię lniane składa się średnio w 20% z białka, w tym dominującymi aminokwasami są kwas glutaminowy, asparaginowy oraz arginina. Natomiast aminokwasami niedoborowymi są lizyna, cysteina i metionina [4].


6. Siemię lniane jest
bogatym źródłem błonnika pokarmowego. Stanowi on średnio 28% suchej masy nasiona z czego ¼ frakcje rozpuszczalne, wpływające szczególnie na zmniejszenie cholesterolu całkowitego oraz frakcji LDL. Wpływa to na prewencję chorób sercowo- naczyniowych [5].

W tym artykule znajdziesz krótką notkę o nasionach chia.
Pod tym linkiem czeka na Ciebie infografika porównująca nasiona chia i siemię lniane pod kątem konkretnych pierwiastków, witamin i niespodzianki 🙂

Źródło:
1. http://www.wbc.poznan.pl/Content/315676/Sielicka_Maria_Magdalena_rozprawa_doktorska.pdf
2. http://www.czytelniamedyczna.pl/5912,zastosowanie-lecznicze-siemienia-lnianego.html
3. https://nutritionj.biomedcentral.com/track/pdf/10.1186/1475-2891-10-44
4. https://scielo.conicyt.cl/scielo.php?pid=S0718-95162010000100010&script=sci_arttext&tlng=en
5. http://www.pzp.umed.wroc.pl/pdf/2015/5/4/401.pdf

Leave a Comment